Urban Art fotograaf Will Falize

30-05-2012 | door adlibs

0

Interview: fotograaf Will Falize

Toen ik enkele jaren geleden in New York was ontmoette ik daar de zeer getalenteerde fotograaf Will Falize. Na jarenlang in Nederland en Europa met succes aan de weg getimmerd te hebben heeft hij alles achtergelaten om een nieuw bestaan in New York op te bouwen. Omdat we graag wat aandacht schenken aan getalenteerde artiesten en omdat Will een bijzonder verhaal te vertellen heeft, hebben we hem een paar vragen gesteld en hem laten spreken over onder meer zijn werk en over de vraag hoe hij zo in the Big Apple verzeild is geraakt.

Kun je jezelf kort introduceren?
Mijn naam is Will Falize (of “ the Fell” zoals mijn vrienden me noemen. Ik ben een vagebond, ik denk dat ze dat ermee bedoelen..). Ik ben in 1981 geboren in het zuiden van Nederland.

Waar komt je passie voor fotografie vandaan en wanneer ben je begonnen met fotograferen?
Ik heb een hoog “oh wow” gehalte betreft alles wat indruk op me maakt. Ik was een kind dat met potlood en papier altijd zonsondergangetjes tekende en later naakte vrouwen, aangezien ik van mijn vader “Rooie Oortjes” mocht bekijken en natekenen. Fotografie is een verlengstuk van mijn fantasie en geeft mij de mogelijkheid om daadwerkelijk mijn eigen visie van mijn werkelijkheid in beeld te brengen.

Heb je een opleiding gevolgd op het gebied van fotografie, of heb je het jezelf aangeleerd?
Ik heb me het fotograferen eerst “zelf aangeleerd” door te kloten tijdens mijn reizen en avonturen in Spanje en Marokko. Daarna kon ik doorstromen naar de Kunstacademie in Den Bosh, waar ik na een jaar al snel wist dat ik fotografie in het hol de leeuw wilde gaan studeren in Amsterdam.

Waarvan zouden we jouw werk kunnen kennen?
Ik heb voornamelijk voor Portugese en Italiaanse tijdschriften gewerkt, maar in Nederland is mijn kunstfotografie welleens de revue gepasseerd in magazines als Avantgarde, Elle en Esquire. Vorig jaar heb ik onder meer de fotografie verzorgd voor de nieuwe website van het Park Hotel in Amsterdam. Ook heb ik in Nederland campagnes gedaan voor Chic on a mission, Maison du Posh, Jeh jewels, smaak en Hotel Arena, maar dat is al lang geleden. Vanaf 2009 woonde ik het grootste deel van mijn tijd in Spanje, Italië en Portugal in mijn camper. Ik word nog steeds in Portugal vertegenwoordigd door Anton Beill van Creative Artists.

Wat maakt jouw werk herkenbaar en hoe zou je jouw stijl van fotograferen omschrijven?
Mijn werk wordt vaak beschreven als “Italian Vogue-ish”. Ik neem aan dat daarmee wordt bedoeld dat ik moody fotografeer en van mijn modellen godinnen probeer te maken.

Kun je vertellen hoe je in New York beland bent?
Ik ben in New York “gestrand“! Toen ik mijn camper verkocht had ik bijna 20.000 euro budget om in dit geval in plaats van Europa de wijdere wereld van de fashion industrie te ontdekken. Ik had ambitie om naar Brazilië te gaan en daarna naar Zuid-Amerika en Zuid-Afrika. Maar ik begon in New York. Een beetje met tegenzin eigenlijk omdat ik toch meer van de romantiek houd dan van het snelle stadsleven. Maar goed, if you make it in… blabla you make it everywhere right?! Dus ik ging even een weekje loltrappen in the Big Apple. Nadat ik vier dagen op pad was om agentschappen te benaderen en ik overal weer naar de deur werd gewezen besloot ik het op een zuipen te zetten en had ik op dag vijf een date met een leuke vrouw. Ze was zangeres en wilde me meenemen naar een verjaardagsfeest van een collega zangeres / model / actrice Heather Walker. Toen ik Heather zag was ik binnen een seconde verkocht. Wat bleek was dat zij exact hetzelfde ervoer. Het was liefde op het eerste gezicht en om een lang verhaal kort te houden zat ik drie uur later met haar in een stretch-limo voor de regen te schuilen – terwijl mijn date mij maar bleef bellen waar ik was – en was ik verkocht…  Nu een jaar later zijn we getrouwd en hebben we zojuist een baby “Sofie Bleu Falize” gekregen. Ik ben letterlijk en figuurlijk vanuit mijn camper-life, hetgeen voor mij de ultieme vrijheid was, 180 graden de weg van family-man ingeslagen, hetgeen volstrekt onverwachts was (ik denk dat mijn vrienden mij niet meer “Fell-waardig” vinden). Nu heb ik mijn avonturiersbudget verruild voor het opknappen van Heather’s huis, een studio in de kelder en een kinderkamer (en een timmerset om aan de weg te timmeren).

Is het moeilijk om als zelfstandig fotograaf in een stad als New York aan de slag te komen? Hoe heb je dit aangepakt?  
Het is lastig, bitter en volslagen idioot. Er zijn zo veel ambitieuze artiesten in deze stad en alles is constant in beweging. Ik vind het cliché om me aan te sluiten bij de uitspraak dat New York een specifieke energie heeft, maar het is wel waar. Iedereen inclusief de rijksten en de zwervers op straat moeten blijven bewegen en zorgen dat er actie is, anders komt er niks van en moet je hier snel weg. Ik heb mijn zuidelijke roots an de kant moeten zetten, mijn chill-out mentality moeten verruilen naar die van een tijger. En ja, met doorzettingvermogen en een klein beetje “ver-amerikanisering” ben ik geluid ten horen aan het brengen. Ik val hier op omdat mijn werk “Italian Vogue-ish” is. Ik blijk stijl te hebben: een verfijnde stijl met oog voor detail en sfeer. Langzamerhand word ik voor evenementen uitgenodigd en heb ik een team van het zogezegde “Old New York” kunnen samenstellen. Ondertussen heeft het hoogst gewaardeerde Agentschap Art and Commerce mijn werk in hun archief gestopt. Dit is de plek waar mijn fucking helden worden ingezet zoals Paolo Roversi en Steven Meisel voor elke Vogue ter wereld en om voor de high end fashion labels de campagnes te fotograferen. Ik ben hoopvol en ga er met volle overtuiging tegenaan om daadwerkelijk tussen die lijst te staan binnen nu en vijf jaar.

Je hebt sinds kort je green card. Kun je vertellen hoe het verkrijgen daarvan in zijn werk is gegaan?
Hahaha… Trouwen! Dat was wel een optie. Ik heb dit overwogen en aangzien mijn vriendin zwanger was en het zo goed tussen ons klikte heb ik gewoon ook daar vol gas in gegeven. Dan gaat het proces pas beginnen. Advocaat (ching ching…) en de papierkraam. Daarnaast heb ik een medische test ondergaan waarbij echt alle inentingen die ik in Nederland al heb gehad bij m’n geboorte nog eens werden overgedaan. Dan ga je naar de FBI en worden zowel je vingerafdrukken genomen als een iris-scan, foto’s en een spraakopname. Dan laten ze je vijf maanden niet het land verlaten en kom je op gesprek zoals in de films. Zowel ik als mijn vrouw werden beproefd op onze kennis van elkaar. We hebben gelukkig een mooi familie fotoalbum samen gesteld met heel wat romantische kiekjes. Twee weken later werd ik verwelkomd in de USA en kreeg ik mijn permanent residence: mijn greencard dus.

Aan welke klussen werk je momenteel en wat zijn de plannen voor de komende tijd?
Ik ben nu aan de nabewerking van een campagne van Jeh Jewels bezig. Ook heb ik onlangs voor het magazine Luxetigers een editorial gedaan met echt een hoogwaardig creatief team. Ik spreek over jurken van over de 20.000 euro. De Couture ontwerper Bibho Mohapatra bleek “Anna’s new favourite” te zijn. Ook heb ik de ontwerpers in hun atelier geportreteerd. Over een week vlieg ik naar Los Angeles om met een bekende styliste een project te bespreken. Genoeg te doen dus.

Waar kunnen we je werk (online) vinden?
Mijn werk is onder meer te zien op mijn eigen website, op de website van Blaublut en op de site van Creative Artists.



Reageer

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Back to Top ↑