Afgelopen vrijdag (20 januari) vond in het Paard in Den Haag de tweede editie van Burst plaats, dit keer met (de helft van) de Duitse househelden van Âme. Wij waren uitgenodigd om een kijkje te nemen en een review over deze clubavond te schrijven op Adlibs.
De line-up klonk voor de liefhebbers van het betere (deep)house werk in ieder geval veelbelovend. Naast Âme stonden ook Makam (Dekmantel), Thomas Martojo (Dekmantel), Casper Tielrooij (Dekmantel) en 751 (Sweatshop Soundsystem) aangekondigd op de flyer. Aangezien Âme een duo is dat regelmatig ook apart van elkaar optreedt met DJ-sets, was in Den Haag alleen Kristian Beyer present. Toen we rond middernacht de grote zaal betraden was het al redelijk druk. Waarschijnlijk deels vanwege een concert dat voorafgaand aan Burst plaatsvond.
Aan Thomas Martojo de schone taak om de zaal op te warmen voor de hoofdact. Jammer genoeg duurde dat opwarmen nogal lang, aangezien Kristian uiteindelijk pas rond twee uur zijn eerste track in mocht starten (hij zat toen al geruime tijd in de DJ-booth te wachten). Op zich geen onoverkomelijk probleem als de warm-up DJ een goede set neerzet, maar helaas was dat – in ieder geval in onze beleving – niet het geval. Afgezien van het feit dat Martojo tot twee keer toe tracks dubbel draaide (misschien had hij te weinig CD’s bij zich?) was zijn set niet in balans en op sommige momenten ronduit plat te noemen. Hij draaide ook zeker goede nummers, maar onvoldoende om een positief gevoel aan zijn set over te houden. Gelukkig wist hij het grootste deel van het over het algemeen vrij jonge publiek kennelijk te bekoren, aangezien de dansvloer goed gevuld was.
Verder viel in negatieve zin op dat het geluid duidelijk niet goed afgesteld was. Het was hard en veel te schel en daardoor pijnlijk voor de oren. Een gemiste kans voor een club/poppodium dat in het algemeen toch bekend staat om de goede geluidskwaliteit. Tot twee uur wachten tot Beyer eindelijk zou gaan beginnen was al met al een redelijk inspannende bezigheid. Dat is overigens een punt dat ons in clubs steeds meer tegen staat, het feit dat de hoofdact meestal pas heel laat op de avond gaat draaien. Vooral bij artiesten als Âme is dat een in onze ogen gemiste kans, aangezien zij juist bekend staan om hun vijf uur of langer durende sets die qua opbouw maar door weinigen kunnen worden geëvenaard. Door Beyer laat op de avond te laten starten kreeg hij nauwelijks de kans om zijn set geleidelijk op te bouwen, zeker omdat de DJ die werd afgelost de beuk er al flink in had. Gelukkig begon hij met een aantal erg mooie diepe producties, om vervolgens al vrij snel over te stappen naar het meer stevige werk. Rond drie uur was onze energie helaas op en zijn we met een enigszins teleurgesteld gevoel huiswaarts gekeerd, ondanks het feit dat er absoluut erg mooie platen voorbij zijn gekomen gedurende de loop van de avond.
Al met al juichen we het initiatief van Burst om in Den Haag clubavonden met kwalitatief hoogstaande acts uit de elektronische muziekscene neer te zetten erg toe, alleen zijn we wel van mening dat er voor de organisatie nog de nodige verbetering te realiseren is. Daarbij moet natuurlijk niet uit het oog verloren worden dat dit nog maar de tweede editie van Burst was, dus er is zeker nog voldoende ruimte om de avond te laten groeien. Aandachtspunten daarbij zijn wat ons betreft met name de geluidskwaliteit en de opbouw van de avond. We zijn benieuwd wat de volgende editie van Burst in petto heeft!
